غزلی از فروغ فرخ زاد :امشب به قصه دل من گوش مي كني


امشب به قصه دل من گوش مي كني
فردا مرا چوقصه فراموش مي كني.
چون سنگها صداي مرا گوش مي كني
سنگي و ناشنيده فراموش مي كني
رگبار نو بهاري و خواب دريچه را
از ضربه هاي وسوسه مغشوش مي كني
دست مرا كه ساقه سبز نوازش است
با برگهاي مرده هم آغوش مي كني
گمراه تر ز روح شرابي و ديده را
در شعله مي نشاني و مدهوش مي كني
اي ماهي طلايي مرداب خون من
خوش باد كه مستيت، كه مرا نوش مي كني
تو دره بنفش غروبي كه روز را
بر سينه مي فشاري و خاموش مي كني
در سايه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سايه از چه سياه پوش مي كني؟
lazarbar.gif

/ 6 نظر / 16 بازدید
crazy man

به ياد شميم عزيز که اين متن قشنگ رو توی تاپيکش نوشته بود :‌ گفته بود به خاطر من از همه چيزش می گذرد .......... راست هم می گفت .......... من همه چيز او بودم و او از من گذشت ............................. يا علی .... منتظر

crazy man

به ياد شميم عزيز که اين متن قشنگ رو توی تاپيکش نوشته بود :‌ گفته بود به خاطر من از همه چيزش می گذرد .......... راست هم می گفت .......... من همه چيز او بودم و او از من گذشت ............................. يا علی .... منتظر

امير

داداش گلم اصلا يادم نبود اين متن رو از کجا برداشته بودم.حتی نمیدونم خودم تایپش کرده بودم یا کپی پیست بود تو کامپيوترم سيوش کرده بودم و فکر کردم با حال و روز خودمم هم می خوره .........چقدر مثل هم هستيم ....

سارا

شعر خيلى زيبايى بود.اميدوارم به آرزوهات برسى.

رضا

با تشکّر از گذارنده ی این پست قشنگ که ظاهراً جناب اقای امیر میل اوبرون باید باشه اگه اشتباه نکنم ... فقط خواستم بگم که اسم این غزل امشب به قصه ی دلم من گوش می کنی نیست... اصلاً بیت اوّل که نوشتین مال فروغ نیست بیت اوّل یعنی امشب به قصه ی دل من گوش می کنی فردا مرا چو قصه فراموش می کنی ... مطلع غزل زیبایی است از جناب آقای هوشنگ ابتهاج که خانم فروغ فرخزاد از این غزل بسیار خوششون اومده بود که یک بیت اوّل اون را به احترام شاعرش بالای شعر نوشتند تا مردم بدونند که این بیت از ابتهاج عزیز یعنی « سایه » هستش، و بعد این بیت رو تضمین کردند و اول شعر چون سنگها صدای مرا گوش می کنی هست، اینطور که دوستمون نوشتن کاملاً غلط و نادرسته هم شرط امانت داری رعایت نشده و هم از نظر قافیه اگر دقّت کنین قافیه های بیت اوّل عیناً در بیت دوّم تکرار شده چون تضمینه این غزل ... با تشکّر