هم اينک آغاز کرده ام...

امیر میل اوبرون کلوب

پریشان نامه

شهریار

 

مســت آمدم ای پیـــر که مستـــانه بمیــرم مستـــانه در این گـــوشـــه میـــخانه بمیـرم
درویشــــــــم و بگــــذار قلـنـــــدر منـشــــانه کالک همه افشان به ســـر شــانه بمیــــرم
میخانه به دور ســـــــر من چــــرخد و اینـــم پیـــمــان که به چــرخیــــــدن پیمانه بمیــرم
من بلبــــل عشـــاق به دامی نشـــــوم رام در دام تو هــــم بی طــمــــع دانه بمیـــــــرم
شمعی و طواف حرمی بود که می خواست پروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیــــــــــــــرم
مــن در یتیــمـــــم صدفـــم سیــنه دریاست بگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیــــــــــــــــــــرم
بیـگانـه شــمـــردند مـــرا در وطن خـــویــش تا بی وطن و از هـمـــه بیــــگانه بمیــــــــرم
کو نی زن میــخــانه بـگــــو جــان به لب آور تا با تـــب و لب بــــــر لب جــانــانه بمیـــــرم
آن ســـلســــله زلـف که زنار دلـــــم بــــــود در گردنـــــم آویز که دیــــــوانه بمیــــــــــــــرم
ایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم است اینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرم
در زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق بگذار که در مرگ هــــم افســــانه بمیــــــرم
در گوشـــه کاشـــانه بســـی سوختـــم اما آن شمــع نبــــودم که به کاشـــــــانه بمیرم

 

 

 

دیروز بیستمین سالروز درگذشت استاد شهریار بود روزی که در تقویم ایران روز ملی شعر و ادب نام گرفته.خیلی دلم میخواست اولین قرار عمومی کلوب استاد شهریار سایت کلوب دیروز برگزار می شد اما خوب بنابه دلایلی تنها یک قرار خصوصی با حضور چهار نفر از معاونینم  در محل مقبره اشعرا تبریز تشکیل شد...و افسوس و صد افسوس که شهریار مثل همیشه دیروز نیز مظلوم بود و انگار نه انگار روز روزش هست.نه یادبودی نه مراسمی نه ....

شهریار و تبریز هنوز خار چشم ....

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٦/٢۸ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ توسط amir _ نظرات () |

Design By : Mihantheme